Çocuklarda yoğun duygu krizleri sebebi.

Ebeveyn çocuğa yol gösterdiğini sanır; çocuk ise kendi hayatının direksiyonuna el konduğunu hisseder. Nasihat krizi, bu iki deneyimin birbirini duymadığı yerde başlar.

"Benlik Tükenmesi" (Ego Depletion)teorisi, Vohs, K. D., ve ark. (2021). A multisite preregistered paradigmatic test of the ego-depletion effect. Psychological Science, 32(7), 1016-1037

47 açık sekme

Holdeki Spor Çantası Yüzey Üç haftadır antrenman çantası holde, dolabın önünde duruyor. İçinde temiz bir tişört, bir havlu, bir su şişesi… Her sabah gözün ilişiyor. Çocukların okul çantasını alıp kapıdan çıkıyorsun; akşam eve dönünce çanta hâlâ aynı yerde. Bir gün eşin “Bunu kaldırayım mı, yer kaplıyor” deyince otomatik cevap ağzından çıkıyor: “Yok, dursun. Bu hafta başlıyorum.” Fermuar üç haftadır açılmadı. Buzdağı Çantayı kaldırmak, sadece bir eşyayı yerinden oynatmak değil

Önümüzdeki 12 - 24 aylık süreç içine yavaş yavaş tüm veliler aynı duygunun içinde kalacak: “Çocuğum gerçekten öğreniyor mu; yoksa yalnızca hız mı artıyor?” “Yapay zeka kolaycılığa mı iter, yoksa yolu mu açar?” “Bu yeni dünyada geride mi kalıyorum?” “Doğru ebeveynlik yapıyor muyum?” “Bu çağda çocuğu neye hazırlamam gerekiyor?” Bu sorular abartı değil. Sessiz ama köklü bir dönüşümün işareti. İyi niyetli, dikkatli ve çocuğunu gerçekten önemseyen velilerin ortak dili. Önce şunu n

Çoğu insan alışkanlık değişimini irade meselesi sanıyor. Sanki bir sabah daha kararlı uyanırsak, hayatımızın yönünü de aynı gün değiştirebilirmişiz gibi. Oysa pratikte değişim çoğu zaman böyle işlemiyor. Davranış, tekrar ister; tekrar, sürtünme ister; sürtünme de zaman ister. Yine de bazen bu yavaş kuralın istisnası olur. İnsan bir cümle okur, bir şey duyar, bir görüntüye denk gelir ve yıllardır taşıdığı bir inanç yerinden oynar. Davranışın kendisi değil, davranışı üreten anl

Bir tarafta "hızlı müdahaleler", diğer tarafta ise gelişmesi kaplumbağa hızıyla ilerleyen ama uzun vadede hayatımızı kurtaracak olan "öz disiplin".

Antik bir Yunan mekanizması ve sabah kahvesi arasındaki bağ. Biri kırılırsa, tüm dünya durabilir.

Tetikleyiciler davranışı icat etmez; sadece içeride birikmiş bir eğilimi serbest bırakır. Gerçek ustalık, her şeyi otomatiğe bağlamak değil, bu görünmez sözleşmeleri fark edip gücü yalnızca en kritik anlar için saklamaktır.

Gerçekten işe yarıyor mu?

Misafirliğe gidersiniz, ev sahibi sofrayı kurarken yardım edersiniz. Tatlı servisi gelir: ev yapımı baklava. "Yok, ben almayayım," dersiniz. Sofrada bir saniye sessizlik olur. Eşiniz size manalı bir bakış atar. Siz tabağınızdaki boş alana odaklanırsınız. O boşluk sadece tabağınızda değildir; sofradaki ortaklıktadır. Bu sahne, modern alışkanlık kültürünün en büyük kör noktasını özetliyor: Disiplini sadece bireysel bir zafer sanıyoruz. Oysa bir alışkanlık inşa etmek, çoğu zam

Beynin işlediği 11 milyon bitten sadece 40'ı kontrolünüzde. Geri kalanı için çevrenizi tasarlayın.

Steve Jobs'in her gün aynı siyah balıkçı yaka giymesinden Mark Zuckerberg'in gri tişörtlerine kadar popüler kültür bu fikre bayıldı.

Yağmurlu bir çocukluk öğleden sonrası. Halının desenleri üstünde kurulmuş küçük bir krallık ve o krallığın yedi pürüzsüz, renkli sakini. Kutudan dökülen yedi Tangram parçası. Elinize aldığınızda duyduğunuz cilalı ahşabın serinliği, hafif boya kokusu. Önünüzdeki karttaki siyah silüetin içini doldurmak, o an için dünyanın en mühim, en acil göreviydi. Bir kedi, bir kuğu, bir ev. Kedi Parçaları çevirir, dener, yanılırdınız; o büyük üçgenin hipotenüsü bir türlü karenin kenarına ta

Philippa Lally’nin zihnini bir süredir tek bir soru meşgul ediyordu. Sağlıklı alışkanlıkları uzun vadede sürdürülebilir kılmak isteyenlere, bilimsel temelli ve uygulanabilir bir yol haritası sunmak istiyordu. Bu arayış onu en öz noktaya götürdü: Bir davranış ne zaman “düşünmeden yapılan”, otomatik bir alışkanlığa dönüşür?

Diyelim ki çok stresli bir dönemde olduğunuzu fark ettiniz ve bu durumu dengelemek için her gün 30 dakika meditasyon yapmayı hedeflediniz.

Hayır, ihtiyaç duyulan şey daha fazla irade gücü değil.

Çok sık göz ardı edilen bir gerçek, öz-disiplin ve öz-farkındalık arasındaki o ince çizgi

İşaret: Eylemi tetikleyen küçük bir ipucu. Rutin: Eylemin kendisi. Ödül: Beyindeki dopamin salınımı (başarma hissi).