Bir tarafta "hızlı müdahaleler", diğer tarafta ise gelişmesi kaplumbağa hızıyla ilerleyen ama uzun vadede hayatımızı kurtaracak olan "öz disiplin".

Antik bir Yunan mekanizması ve sabah kahvesi arasındaki bağ. Biri kırılırsa, tüm dünya durabilir.

Tetikleyiciler davranışı icat etmez; sadece içeride birikmiş bir eğilimi serbest bırakır. Gerçek ustalık, her şeyi otomatiğe bağlamak değil, bu görünmez sözleşmeleri fark edip gücü yalnızca en kritik anlar için saklamaktır.

Gerçekten işe yarıyor mu?

Misafirliğe gidersiniz, ev sahibi sofrayı kurarken yardım edersiniz. Tatlı servisi  gelir:  ev yapımı baklava. "Yok, ben almayayım," dersiniz. Sofrada bir saniye sessizlik olur. Eşiniz size manalı bir bakış atar. Siz tabağınızdaki boş alana odaklanırsınız. O boşluk sadece tabağınızda değildir; sofradaki ortaklıktadır. Bu sahne, modern alışkanlık kültürünün en büyük kör noktasını özetliyor: Disiplini sadece bireysel bir zafer sanıyoruz. Oysa bir alışkanlık inşa etmek, çoğu zam

Beynin işlediği 11 milyon bitten sadece 40'ı kontrolünüzde. Geri kalanı için çevrenizi tasarlayın.

Steve Jobs'in her gün aynı siyah balıkçı yaka giymesinden Mark Zuckerberg'in gri tişörtlerine kadar popüler kültür bu fikre bayıldı.

Yağmurlu bir çocukluk öğleden sonrası. Halının desenleri üstünde kurulmuş küçük bir krallık ve o krallığın yedi pürüzsüz, renkli sakini. Kutudan dökülen yedi Tangram parçası. Elinize aldığınızda duyduğunuz cilalı ahşabın serinliği, hafif boya kokusu. Önünüzdeki karttaki siyah silüetin içini doldurmak, o an için dünyanın en mühim, en acil göreviydi. Bir kedi, bir kuğu, bir ev. Kedi Parçaları çevirir, dener, yanılırdınız; o büyük üçgenin hipotenüsü bir türlü karenin kenarına ta

Philippa Lally’nin zihnini bir süredir tek bir soru meşgul ediyordu. Sağlıklı alışkanlıkları uzun vadede sürdürülebilir kılmak isteyenlere, bilimsel temelli ve uygulanabilir bir yol haritası sunmak istiyordu. Bu arayış onu en öz noktaya götürdü: Bir davranış ne zaman “düşünmeden yapılan”, otomatik bir alışkanlığa dönüşür?

Diyelim ki çok stresli bir dönemde olduğunuzu fark ettiniz ve bu durumu dengelemek için her gün 30 dakika meditasyon yapmayı hedeflediniz.

Hayır, ihtiyaç duyulan şey daha fazla irade gücü değil.

Çok sık göz ardı edilen bir gerçek, öz-disiplin ve öz-farkındalık arasındaki o ince çizgi

İşaret: Eylemi tetikleyen küçük bir ipucu. Rutin: Eylemin kendisi. Ödül: Beyindeki dopamin salınımı (başarma hissi).

Çocuğunuza yeni bir alışkanlık kazandırmaya çalışırken sürekli direnişle mi karşılaşıyorsunuz? Belki de sorun çocuğunuzun "inatçı" olması değil, yanlış strateji kullanıyor olmanızdır.

Çocuğun potansiyelini bir duvar gibi sınırlayan en büyük engeli masaya yatırıyoruz: Yanlış inanç sistemi.

Suçluluk yerine farkındalık, utanç yerine güç kazandıran bir yöntem öğreneceksiniz.

8 yaşındaki Deniz’in ailesi, her sabah evden çıkarken tam bir kaos yaşıyordu. Sürekli bağırışlar ve eşya arama telaşı vardı. Aile, "Daha sorumlu olmalısın!" diye nasihat etmek yerine, strateji değiştirdi.

Çocuğunuzun sahte özgüven tuzağından kurtulup, dürüstlükle inşa edilen sağlam bir karakterin temellerini 5 adımda nasıl atacağını gösteriyoruz.

"Müfredatı yetiştirme" baskısı, çok soru çözen öğretmenlerin bazı veliler tarafından daha iyi algılanması ile "derinlemesine öğrenme" arasındaki ikilem, eğitim bilimnin en çok tartıştığı konulardan biridir.

"Başaracağım" basamağı, sistemin en güçlü göründüğü ve aslında en kırılgan olduğu noktadadır.